‘You’re on a SEALs mission’

By 10 december, 2020Overig

Zondagmorgen. Op mijn ATB was ik het contact kwijtgeraakt met de twee betere fietsers van onze ploeg. Normaal gesproken hét sein om beleefd de pijp aan Maarten te geven.

‘You’re on a SEALs mission’, denderde het plots door mijn hoofd. Ik gaf nu werkelijk alles om er weer bij te komen. 100 meter, 50 meter, 10 meter, ik was er bijna. Toen stokte de inhaalrace. Mijn benen liepen vol, spatten bijkans uiteen. Een verlammende pijn ploegde diepe groeven in mijn mentale gestel.

‘You’re on a SEALs mission’.

Als op bevel sloten hoofd en benen met elkaar een verbond. Zij zouden samen mij er doorheen halen, mij uit mijn lijden verlossen. Dwars door de verzuring heen. En zo sloot ik weer aan bij de groep. ‘Mission accomplished’.

Navy SEALs.

Tot mijn stomme verbazing ben ik als oude pacifist helemaal in de ban geraakt van deze tot de verbeelding sprekende commando-eenheid.

Wat is er gebeurd? Op aanraden van Thomas Hijl (VidaXL) ben ik Extreem Eigenaarschap gaan lezen van de oud-SEALs officieren Willink & Babin. En voordat ik er erg in had, werd ik getraind om leiding te geven aan groep SEALs die in Rabadi, Irak, vocht op leven en dood.

Hoe inspirerend!

Door beide voormalige legerleiders werd mij op het hart gedrukt dat er geen slechte teams bestaan, alleen slechte leidinggevenden; dat ik vooral het ‘waarom’ van mijn missie aan mijn manschappen moest verduidelijken; mij achter niets en niemand mocht verschuilen, want alleen ik en niemand anders was verantwoordelijk voor het resultaat. Prioriteiten moest ik gaan stellen, plannen simpel houden en mijn macht verdelen over de teams. En zo nog een hele waslijst tips die mijn squad levend uit de strijd moest helpen.

Mijn vrouw kijkt mij meewarig aan. ‘Zo jongen, je bent nogal niet wat van plan.’

Zucht. Ik een keer sta ik weer helemaal met beide benen op de grond. Ik ben haar Navy SEAL die plichtsgetrouw na het avondeten de vaatwasser inruimt. En toegegeven, daar voel ik mij wel zo veilig bij.

Werk ze,

Rolf Baarda

Leave a Reply