Oeverloos gelul

By 31 maart, 2020Overig

Willem Vissers, journalist van de Volkskrant en regelmatig analyticus op tv, wees mij erop. Wat kan een mens in deze tijd hunkeren naar een potje voetbal. Gewoon effe elf tegen elf, lekker een beetje trappen tegen een bal, schreeuwen zoals echte mannen kunnen schreeuwen als er een overtreding wordt gemaakt en een scheidsrechter die het uiteindelijk altijd weer heeft gedaan.

Wat kan ik snakken naar voetballers die na afloop hun mening moeten geven. Over hoe ze de wedstrijd hebben beleefd. Die dan plots jeuk voelen in hun nek, het puntje van hun neus vastpakken of het zweet krabben van hun temporale hersenkwab.

‘Wij zijn onszelf vergeten te belonen’ is bij die lieden zo’n beetje de meest gehoorde huilbui na weer een verloren partij. Laten we afspreken dat als het voetbal weer opgang gekomen is, trainers hun spelers in de rust erop attenderen, dat zij niet vergeten om zichzelf te belonen. Knoop in je zakdoek, mannen!

‘Wij kunnen alleen onszelf iets verwijten’. Schuldbewuste voetballers zoeken het bij zichzelf. Omdat zij er niet kort genoeg opzaten, waardoor men de hele wedstrijd achter de feiten heeft aangelopen. Het team had meer druk moeten zetten, de tweede bal afjagen of de restverdediging beter op orde hebben om nog een kans te maken tegen een opponent die wél gemotiveerd uit de kleedkamer gekomen was. Gevalletje ‘boontje komt om zijn loontje’, zogezegd.

‘Wij hebben onszelf te kort gedaan’. Opportunistische spelers daarentegen vergelijken zich met anderen en vinden dat zij meer verdienen dan hen toegekomen is. Men heeft weinig kansen weggegeven en een paar gecreëerd, zodat met een beetje geluk zij op voorsprong hadden gestaan, waardoor er een hele andere wedstrijd was ontstaan. En dan had men het zo net nog niet geweten wie er aan het kortste eind getrokken had.

Medelijden krijg ik met spelers die een wedstrijd afsluiten met een dubbel gevoel. Zoals bij mijn eigen RKC. Dat zijn voetballers die wel willen, maar niet kunnen. Die ruimtes weggeven waar die niet zijn. Daar lopen waar de bal niet is of in carnavalstenue verschijnen terwijl de laatste plaats geen aanleiding tot feestvreugde is. RKC Waalwijk is het Peter Principle ten voeten uit.

Overigens ligt de schuld niet altijd bij de spelers zelf, heb ik inmiddels begrepen. Ook de bal kan het soms verdommen om erin te gaan. Die wil dan niet vallen. Ja, dan is verliezen zuur. Dan heb je nul punten en sta je met lege handen.

Mag ik ze weer terug, mevrouw corona, die heerlijke jongens? Terug dat oeverloze gelul op de buis. Ik weet het zeker, mevrouw corona, ook voor hen blijf ik voortaan thuis.

Werk ze,

Rolf Baarda

Leave a Reply