Hulde aan de vrouw

By 24 maart, 2020Overig

In een overmoedige bui riep ik een blog of vijf geleden: ‘laat dat coronavirus nu maar doorkomen.’ Mij op dat moment totaal niet realiserend hoe groot mijn invloed op de wereldorde inmiddels geworden is. Sorry.

Ook mijn bedrijf ervaart de gevolgen van het virus aan den lijve. Letterlijk en in de portemonnee. Maar thuis speelt nog wat anders.

Mijn vrouw is namelijk huisarts in wat wel het epicentrum van de corona-uitbraak mag worden genoemd: hartje Brabant. En dus maak ik – languit liggend op de bank, van nabij mee hoe zij tegen het virus ten strijde trekt.

Zo was er afgelopen zondagmiddag topoverleg tussen vijf vrouwelijke collega’s. Goed, om de vergadering in te plannen waren 1.500 appjes nodig, dat dan weer wel, maar als alle dames hebben ingelogd is er geen houden meer aan.

Ik noteer drie lessen.

Een: vrouwen hebben geen holacratie-protocol nodig. Spontaan beginnen die met een rondje ‘hoe zit jij erbij?’. De een kucht wat, de ander heeft zich drie dagen belabberd gevoeld en de volgende benut het weekend om de ergste ziekteverschijnselen te overwinnen. Men spreekt af dat men alleen thuis moet blijven bij zeer hoge koorts in combinatie met een ziektegevoel dat werken volstrekt onverantwoord maakt. Wat een ethos, wat een power!

Twee: rollen worden op volstrekt natuurlijke wijze verdeeld. Een discussie over competenties, bevoegdheden en verantwoordlijkheden is niet nodig. De grootste haaibaai is voorzitter, de vergaderfreak brengt verslag uit over het regionaal crisisoverleg en de wijste van het stel komt met de meest ingrijpende oplossingen, nodig om meester over de situatie te blijven. De overigen denken constructief mee (dus niet tegen!) over de praktische implicaties die de geïmproviseerde aanpak voor hen heeft.

Ik klok precies 57 minuten en dan hebben deze vrouwen alles besproken, van het inrichten van een speciale praktijk voor corona patiënten tot en met hoe vitale ampullen over de overige praktijken moeten zijn verdeeld.

Drie: waar zijn de mannen? De helft van de huisartsengroep is immers man. ‘Die horen van ons wel wat zij moeten doen’, is het besliste commentaar. Want ook hier volgt de praktijk de verhoudingen binnen de natuur. Binnen het gezin. Binnen wat wij al langer weten: in tijden van crisis is een vrouw in de lead.

Hulde aan de vrouw in mijn leven.

Werk ze,

Rolf Baarda

Leave a Reply