HRM nog geen vak zoals geneeskunde dat is

By 17 september, 2019Geen categorie

Vroeger werd bij ons hun huisblad Arts & Auto bezorgd. Daarin steevast een autotest van een betere middenklasse wagen, een reistip naar onbezorgder orden en een fotowedstrijd waaraan ik altijd meedeed maar nooit wat won. Kortom, Arts & Auto was een fraai statussymbool, lekker leesbaar, prima lectuur voor op het toilet.

Sinds 2018 kent de Vereniging van Artsen Automobilisten (VvAA) een nieuwe belonings – en beoordelingssystematiek, lees ik in PW. Het heet ‘Samen Werken & Samen Waarderen’. Medewerkers maken een Persoonlijk Groeiplan en kunnen vervolgens, aan de hand van de ontwikkeling die zij hebben laten zien en de waarde die zij toevoegen aan de organisatie, een beargumenteerd voorstel doen voor een salarisaanpassing. ‘Wat kan en ben je meer dan vorig jaar of twee jaar geleden? Een soort heronderhandeling van het salaris’, aldus de opgetogen afdeling HR.

In kalibratiesessies sparren de leidinggevenden van VvAA ieder kwartaal over de groeiplannen en salarisvoorstellen van medewerkers en bespreken zij wat zij iemand op dat moment waard vinden voor de organisatie en hun klanten. In deze sessies blijkt dat sommige collega’s een stevig salarisvoorstel durven neer te leggen en in hun verwachtingen getemperd moeten worden. Voor anderen is het juist weer lastig om voor zichzelf op te komen. ‘Het is mooi om te zien dat zij van het management dan juist een duwtje in de rug krijgen, bijvoorbeeld in de vorm van een hogere beloning dan waar zij om vragen’.

Ik moet ineens denken aan die vrouw die bij haar huisarts op bezoekt komt en vraagt hoelang zij nog te leven heeft. ‘Die vraag wilde ik eerst aan u stellen’, antwoordt de arts, ‘hoe lang denkt u zelf nog te zullen leven?’

‘Maar dokter, daar heeft u toch voor doorgeleerd?’ vraagt de vrouw vertwijfeld. Helaas houdt de arts voet bij stuk. ‘Eerst u, dan ik’.

Sinds de proeven van Milgram weten we dat nog langer weerstand bieden aan een autoriteit zinloos is. De vrouw denkt daarom diep na en zegt: ‘Toch zeker tot april, dan kan ik de geboorte van mijn eerste kleinkind nog meemaken. Wat zou dat mooi zijn!’

De arts schudt meewarig zijn hoofd. ‘Mevrouwtje toch, nu overschat u uw mogelijkheden toch echt. Hou er rekening mee dat het voor u veel eerder einde oefening is.’

De vrouw kijkt bedremmeld naar de grond. Ze durft zich duidelijk geen tweede keer uit te spreken over haar naderende dood. “Kom op, u weet het best,’ moedigt de arts haar aan, ‘haal eens diep adem en noem mij een termijn. Ik zal u er niet op vastpinnen.’

De vrouw doet wat haar is opgedragen en stamelt nauwelijks hoorbaar: ‘Drie weken, ehh misschien vier?’

‘Hahaha, lacht de dokter, ‘dat is weer van een bescheidenheid waar je in het leven niet heel ver mee komt. Ik zeg drie maanden, korter zou mij absoluut verbazen.’

Ik bedoel, beste lezers, je laat je medewerkers toch niet raden naar het loon waar zij recht op hebben? Als HRM’er moet je weten hoe het salaris zich verhoudt tot ieders toegevoegde waarde. Niet jouw personeel!

Overigens, waarom dat circus iedere drie maanden herhaald? Hoe denkt men bij de VvAA wat dit doet met de motivatie, gaan we die zo niet heel extrinsiek stimuleren?

En straks, als het economisch wat slechter gaat, blijft men bij de VvAA dan nog steeds volop in toegevoegde waarde groeien, of staat men dan plotsklaps helemaal stil, omdat groeien geen rooie meer schuift?

Zullen we van HRM eens een echt vak maken, net zoals geneeskunde dat is?

Werk ze.

Rolf Baarda

Bestel hier het boek Agile Belonen: https://bit.ly/2C5Q1U0

Leave a Reply