Category

Overig

EEN TYPISCH VROUWENDINGETJE

By | Overig | No Comments

Even een snelle recap doen. T’is ook alweer enige tijd geleden. Susan Colantuono wist op basis van eigen onderzoek, dat vrouwen minder kans maken op promotie, omdat zij volgens hun mannelijke collega’s meer geïnteresseerd zijn in goede relaties en versterking van hun eigen deskundigheid, dan in business en financiële resultaten.

Vrouwen zouden daarom een businessview moeten ontwikkelen, willen zij hun hoofd niet langer stoten aan het glazen plafond. Doe wat mannen doen en het probleem bestaat niet meer. Daar kwam het advies van Colantuono zo’n beetje op neer.

Uw altijd licht recalcitrante reporter had die conclusie gekwalificeerd als een halve waarheid. De hele zou in deze blog worden onthuld. Welnu, dat gaat dan nu gebeuren.

Vrouwen zou ik juist niet willen oproepen zich te concentreren op rendementen en bedrijfsresultaten. Met dat korte termijn gebeuren waar mannen zich zo graag aan laven, schieten we helemaal niets mee op. De hoge heren hebben al te lang blijk gegeven van hun aangeboren onvermogen op dit punt.

Waarom gaan vrouwen zich niet bekommeren om wat mannen stelselmatig negeren: de belangen van de kinderen van onze kinderen en daar weer de kinderen van. Kom op vrouwen, jullie focus moet daarop zijn gericht.

Ga zorgdragen voor de change. De grote verandering die voor volgende generaties een leefbare wereld mogelijk maakt. Een goede voorouder willen zijn. Daar zit de ultieme winst.

Programma’s gericht op change hebben een veel verder reikend perspectief. Die kijken drie tot vijf jaar vooruit. Bij echte change gaat het om idealen willen realiseren, en niet zomaar een koud en kil resultaat.

Idealen die voor verbinding gaan zorgen. Die niet op concurrentie maar op saamhorigheid zijn gericht.

Saamhorigheid.

Wat een geluk! Laat dat nu net een typisch vrouwendingetje zijn.

Aan de slag,

Rolf Baarda

WAAROM VROUWEN HUN HOOFD STOTEN AAN HET GLAZEN PLAFOND

By | Overig | No Comments

Het glazen plafond, ik meen hem wel zo’n beetje te hebben gelokaliseerd. Ik zal je precies vertellen waar die zit, maar volgens mij kun je hem ook gemakkelijk zelf aanwijzen.

Die plakkende vloer ligt exact op de grens tussen Volleerd Professional en Buitengewoon Volleerd of hoger in het rollenmodel. Tenminste als het om managementfuncties gaat.

Het ik-wil-niet-verder-doorgroeien-mentaliteit die specifiek vrouwen nog wel eens wordt verweten, heeft een oorzaak, althans dat zegt Susan Colantuono in een aanstekelijke TEDtalk waar ik je straks de link van geef.

Godzijdank is Susan vrouw, dus wat zij over vrouwen zegt is waar. Trouwens, ze is daar bovenop nog wetenschapper ook, hetgeen nog minder reden geeft om aan haar analyses te twijfelen.

Susan Colantuono is klip en klaar over waarom mannen hun vrouwelijke collega’s blokkeren op weg naar de top. Dit komt, verklaart Colantuono, omdat vrouwen kennis van de business ontberen.

Mannen, vinden zijzelf, hebben die kennis van nature wel. Vrouwen daarentegen niet. In hun ogen focussen die te veel op goede relaties en de ontwikkeling van hun eigen expertise. Zij vergeten dat andere zaken voor promotie belangrijker zijn.

Misplaatst vooroordeel of niet, vrouwen doen er volgens Colantuono verstandig aan werk te maken van die businessview.

Bof jij even.

Laat ik nu net een klein boekje geschreven hebben over hoe je strategie kunt verweven met performance development. We noemen dat de PD Journey™, powered by Proodoss.

De PD Journey™ gaat afrekenen met het glazen plafond, wat ik je brom. Dus mannen, kom op, doe er je voordeel mee!

Volgende week: waarom Colantuono de halve waarheid preekt.

Werk ze,

Rolf Baarda

Thuiswerken, Uitkomst Of Drama?

By | Overig | No Comments

Ik zou best wel eens willen weten wat de crisis met ons doet. Maar dan echt wetenschappelijk onderzocht. Want dat online vergaderen, die kinderen die onderwijl het beeld inlopen en manlief die op de achtergrond luidruchtig zijn eigen digitale meeting houdt, dat gaat ons niet in de kouwe kleren zitten. Toch?

Nou, concludeert de MonitorGroep, dit valt best mee. Thuiswerken vindt men over het algemeen wel leuk. In juni 2020 wees hun onderzoek uit dat medewerkers gemiddeld een 7,3 geven voor hun werkgeluk. Een stijging van 0,1 punt t.o.v. 2019. Al liep dit cijfer tijdens de tweede lockdown wel weer een beetje terug.

Maar let op, dit is een gemiddelde. De nuance zit in het detail.

Kijkend naar de acht factoren van werkgeluk ziet de MonitorGroep lichte dalingen bij de factoren Voldoening en Waardering. De grootste daling valt echter te noteren bij de factor Competentie: nog net de helft van de medewerkers geeft aan in de coronatijd mogelijkheden te hebben om te leren en te groeien, terwijl dat in 2019 nog twee derde was!

Naast dalingen zijn er ook stijgingen zichtbaar. De Autonomie van de medewerkers is met maar liefst 10% gestegen; 82% geeft aan zijn werk zelfstandig te kunnen uitvoeren. Waarschijnlijk de belangrijkste reden hiervoor is de toename van het gemiddeld aantal thuiswerkuren dat steeg van vier uur voor de coronacrisis tot ruim 21 nu!

De factor Verbinding kent twee gezichten. Enerzijds ervaren medewerkers minder directe binding met hun collega’s dan voor de covid, anderzijds is het wij-gevoel wel gestegen: van 50% tot maar liefst 70 procent. Stijging van het wij-gevoel tekenen de onderzoekers van de MonitorGroep hierbij aan, zie je vaker in een crisisperiode. Een gemeenschappelijk probleem laat de groepscohesie groeien.

De tevredenheid over de communicatie is het meest toegenomen tijdens de coronacrisis. Dit onderwerp is meestal één van de belangrijkste verbeterpunten in organisaties, maar blijkt tijdens de coronacrisis ineens iets waar men het meest positief over is. Maar liefst vier vijfde van het personeel toont zich gelukkig met de informatie die zij krijgen om het werk te kunnen klaren alsmede over belangrijke zaken die de organisatie raken, terwijl die percentages voor de coronacrisis rond de 64% lagen. Een forste stijging dus. Opvallend is dat het gevoel van baanzekerheid niet is gedaald, hoewel dit wel per sector kan verschillen.

Als opvallend extraatje laat de MonitorGroep nog weten dat een meerderheid van de ondervraagden vindt dat ze thuis productiever zijn en zich beter kunnen concentreren. Komt daarmee een einde van die verfoeide kantoortuin?

Wat ikzelf nog kan toevoegen uit de klantcontacten die ik heb, is dat men versnelde leercurves waarneemt bij het personeel. Wat gedwongen zelfstandigheid niet met ons doet. Strikt genomen zou dit moeten leiden tot een versnelde stijging van het loon. Maar beloofd, die info houd ik tussen ons.

Werk ze,

Rolf Baarda

A BRIEF HISTORY OF PERFORMANCE MANAGEMENT

By | Overig | No Comments

In den beginne was er niets. Ieder jaar kreeg je er een salaristrede bij. En als je het einde van je schaal had bereikt, dan, met wat zeuren en dreinen, promoveerde je gewoon naar de volgende. Want wie zou jou dat extraatje misgunnen?

Toen kwamen er beoordelingsgesprekken en een salarisverhoging die afhing van je score op een vierpunts-, vijfpunts- of tienpuntsschaal. Je was goed (zoals de meesten), excellent of behoefte verbetering.

Daarna werden die eindejaarbeoordelingen gecombineerd met functioneringsgesprekken waarin medewerker en leidinggevende zogenaamd gelijkwaardig waren aan elkaar.

Weer iets later kwamen daar nog plannings- en POP-gesprekken bij. Je moet immers wat te doen hebben het hele jaar door.

Tegenwoordig noemen we die dan weer ambitiegesprekken, opkoersgesprekken, performance dialogen. Man er wordt wat afgeluld.

Inmiddels hebben we de koppeling met het salaris volledig afgeschaft. Zo zijn we weer terug bij af.

Als dit geneeskunde zou zijn, hadden we nu geconcludeerd dat aderlaten zo gek nog niet is.

Zucht, wanneer wordt HRM eens een serieus vak?

Werk ze,

Rolf Baarda

De Jeugdzorg ontbeert, naast geld, een competentiemodel

By | Overig | No Comments

De Volkskrant berichtte laatst over een schrijnend geval binnen de jeugdzorg. Twee kinderen van moeder Jelena Antonovo werden voor 2,5 jaar uit huis geplaatst. Naar later bleek onterecht.

Het begint met de scheiding van haar man. Beiden worden het niet eens over een omgangsregeling voor de kinderen. Als gevolg van die onenigheid stelt Jeugdzorg Gelderland een gezinsvoogd aan. Die bestempelen de moeder als lastig en kunnen het beter vinden met de vader.

De verhoudingen verslechteren als Jelena zich verzet tegen het plan om haar dochter naar het speciaal onderwijs te sturen. Later blijkt dat ze daar inderdaad niet thuishoort, maar op een normale basisschool. Echter, het kwaad is dan al geschied.

De Jeugdzorg draagt het dossier over aan het Leger des Heils die zonder zelf onderzoek te doen, doorgaat op de uitgezette lijn: dat het onverantwoord is om de kinderen thuis te laten wonen.

Totdat een onafhankelijke gezondheidspsychologe een vernietigend oordeel velt over de inzichten van de jeugdbescherming. Zij beschrijft de vader als een onbetrouwbare intrigant die geen stabiliteit kan bieden. De moeder beschikt wel degelijk over de capaciteiten om haar kinderen op te voeden, oordeelt zij. En dan komt het: “Er is te weinig vanuit meerzijdig onpartijdig perspectief naar de problematiek gekeken.”

Zulke fouten worden veel vaker gemaakt bij uithuisplaatsingen’, zegt Harry Berndsen, die ouders bijstaat in hun conflicten met de jeugdzorg. Het centrale probleem volgens hem: de manier waarop jeugdbeschermers rapporteren.

‘De rapporten zouden moeten melden: wat is er feitelijk vastgesteld, door welke gekwalificeerde deskundige, hoe vaak en wanneer’, aldus Berndsen. ‘Maar ze bevatten allerlei subjectieve informatie. Zeker als ouders in een vechtscheiding zitten waarin ze elkaar betichten van de verschrikkelijkste zaken. En als zo’n niet gestaafde beschuldiging eenmaal in een rapport staat, nemen andere schakels in de jeugdzorgketen die vaak klakkeloos over’.

Wat gaat hier fundamenteel mis?

Het werk dat voor Professionals is bestemd, wordt er – deels door onwetendheid, deels gedwongen door geldgebrek – door Vakspecialisten bijgedaan. Dat is vragen om moeilijkheden.

Laat ik een parallel trekken met het verzamelen van kengetallen voor personeelsbeleid, iets waar ik mij in mijn prille loopbaan op heb gestort. De belangrijkste les die ik meekreeg was: kengetallen kunnen slechts signaleren. Een verklaring wordt pas gevonden na aanvullend kwalitatief onderzoek.

Ofwel, degene wiens taak het is om informatie te verzamelen, analyseren en te rapporteren – de Vakspecialist –  wil zich niet hoeven bezighouden met de DUIDING daarvan. Want dat resulteert in slechts subjectieve interpretaties van de werkelijkheid die er, bijna per definitie, naast zitten. Eerst heb je onderzoek te doen waarbij je de problematiek vanuit verschillende perspectieven belicht. 10 procent verzuim is niet per definitie te hoog en vraagt niet automatisch om actie. Eerst maar op zoek gaan naar de verklaring ervan om van daaruit na te denken over oplossingen die ongetwijfeld vragen om een complexe afweging van diverse belangen.

Kortom, het verzamelen, analyseren en rapporteren van informatie is voor een Vakspecialist – in de casus de gezinscoach – de duiding ervan dient te gebeuren door een Professional – hier een psycholoog, orthopedagoog of anderszins.

Zo kan de conclusie niet anders zijn dan die ik voor de politie trok: ga veel meer inzetten op de kwalitatieve samenstelling van je onderzoeks-en begeleidingsteams, inzetten op een adequate rolverdeling tussen Professionals, Vakspecialisten en Allrounders. Daarmee bewijs je de maatschappij pas echt een dienst.

Werk ze,
Rolf Baarda

De moord op Patrick III

By | Overig | No Comments

Op tweede kerstdag 2002 wordt een 36-jarige tennisleraar ’s ochtends dood gevonden in zijn appartement. Hij is vermoord. Twintig rechercheurs worden op de zaak gezet. Maar 15 jaar later is de moord op Patrick van der Bolt nog steeds niet opgelost.

Hoe komt het dat nog zoveel misdrijven na lange tijd niet zijn opgelost? Wij zetten ons onderzoek voort.

Bij de gemiddelde moord, vertelt de podcast van Sanne Boer ons, kennen dader en slachtoffer elkaar goed. Dit gegeven maakt het mogelijk volgens een bepaald protocol het onderzoek uit te voeren. Werk voor Vakspecialisten dus! Analytisch goede werknemers, methodisch onderlegt en een aanpak die uitblinkt in planmatigheid.

Echter, kennen dader en slachtoffer elkaar niet, dan komt het aan op denken in scenario’s. Dat is het diepgravendonderzoeken van tal van opties, telkens vanuit een volstrekt ander perspectief. Daar is een andere rechercheur voor nodig!

Het denken vanuit diverse heel creatieve invalshoeken, afwegen van de relevantie voor het onderzoek, besluiten nemen in onoverzichtelijke, want abstracte omstandigheden zijn kwaliteiten van een Professional, een rechercheur met conceptueel vermogen. Ontbeert het team die kwaliteiten dan loopt het grote kans te verzanden in een tunnelvisie, omdat te weinig alternatieven diepgravend zijn onderzocht. De cold case is geboren.

Dan blijkt ook nog dat cold caseteams een veilig toevluchtsoord vormen voor rechercheurs die dicht tegen hun pensioen aan een luwtebaantje zoeken en dan hun eigen door tunnelvisie vastgelopen onderzoek nog eens dunnetjes over mogen doen. Wij boern hebben beslotn het land met 1 meter op te hogen, opdat wij niet meer behoevn te bukkn bij ‘t werk. Nee mannelijke geslachtsdeeltjes van de pet die ons allemaal past, dit soort logica gaat natuurlijk niet werken.

Er is nog een opmerkelijk aspect dat de podcast belicht. Cold caseteams hebben een volstrekt verschillende succesratio! Rotterdam doet het in dit licht uitzonderlijk goed, Limburg uitzonderlijk slecht. Dan blijkt dat men in de havenstad een methode ontwikkeld heeft om de meest kansrijke cold cases eruit te filteren, zodat zij zich kunnen focussen op zaken waar nog enige fiducie in zit. Ook die aanpak is typisch voor Professionals!

Kortom, de roep om meer capaciteit, geld en de eeuwige klaagzang dat er zoveel op het politiewerk wordt gekort moet maar eens afgelopen zijn. Het succes van een team zit niet in meer van hetzelfde, maar een vitale verdeling van kwaliteit!

Volgende week waarom de Jeugdzorg zoveel op de politie lijkt.

Werk ze,
Rolf Baarda

De moord op Patrick II

By | Overig | No Comments

Nog geluisterd naar de podcast?

Nee? Dan heb je echt wat gemist.

Ja? Dan zal je net zo verbaasd zijn als ik. Ik bedoel dat de moord op Patrick van der Bolt nog steeds niet is opgelost. Doen cold caseteams wel wat zij moeten doen? Ik vervolg mijn onderzoek.

Mijn eerste aanwijzing krijg ik van kickbokser Adegbuyi. Hij blijkt behept met een aanstekelijk soort simplisme, wellicht veroorzaakt doordat inmiddels alle overbodige IQ onder zijn schedel vandaan is geramd.

Net voor zijn gewonnen wedstrijd tegen Badr Hari kreeg Adegbuyi een telefoontje van zijn trainingsmaatje Nico Verhoeven: ‘Hij vertelde mij dat ik kalm moest blijven en moest doen wat ik moest doen. Dit heb ik gedaan. En nu is hij trots op me.’

Kijk, zo verbluffend eenvoudig is het concept ‘doen wat je moet doen’. Als je – let op, want hier volgt gelijk de tweede aanwijzing – over de juiste kwaliteiten beschikt.

Journalist Sanne Boer merkt ergens in haar podcast op dat veel rechercheurs gerekruteerd zijn uit het blauw op straat. En daar lijkt het mij direct al mis te gaan.

De gemiddelde agent is een Allrounder. Een beetje Baarda-adept kan je dat direct vertellen. Allrounders zijn mensen die goed zijn in het oplossen van praktische, want alledaagse problemen.

Agenten kunnen feitelijke situaties goed beoordelen door goed te kijken, te luisteren en vragen te stellen. Zeg maar wat van een gemiddelde helpdeskmedewerker wordt verwacht.

Maar dat is wat anders dan een zaak doorgronden door er specifiek onderzoek naar te doen. Dit is tweedelijns problematiek. Daar is analytisch vermogen voor nodig. En dat is niet waar een Allrounder gelukkig van wordt. Dat kun je beter overlaten aan de Vakspecialist.

Dus.

Wanneer houden al die maffe talentmanagers eens op met geluk te koppelen aan eeuwigdurende groei? Wanneer worden zij eens streng en gaan erop letten dat medewerkers hun comfortzone niet ontstijgen, vanwege meer loon?

Agenten de titel van rechercheur verlenen is goed bedoeld, maar slecht voor de zaak. De maatschappij noch zijzelf zijn erbij gebaat!

Werk ze,

Rolf Baarda

Zet nooit te laag in

By | Overig | No Comments

Mazzel. Weinig van onze klanten hebben zwaar onder de crisis te lijden gehad. Wij mogen daarom niet klagen. Integendeel. Met een omzetgroei van 25 procent hebben we het zelfs heel erg goed gedaan.

Alle verdiende centjes zijn wederom in onze dienstverlening geïnvesteerd. Wat dit betreft opereren we nog steeds als de beginnende schoolband die haar gage direct omzet in nieuwe apparatuur.

Maar na het lezen van Een Leven op onze Planeet zag ik de zaken toch anders.

In dat boek gebruikt David Attenborough de metafoor van de boom die groeit totdat hij zijn natuurlijke hoogte heeft bereikt. Dan vertelt zijn instinct hem dat hij moet stoppen, want hij heeft zijn grenzen bereikt.

De mensheid, licht Attenborough toe, is in de laatste 500 jaar enorm gegroeid, we zijn min of meer volleerd. Nu moeten we onze hersenen gaan gebruiken, net als die boom. Want in de natuur stijgt niemand door totdat de hemel is bereikt.

Dit, bedacht ik mij, moet ik niet als zoveelste nieuwjaarsboodschap de wereld in slingeren, maar ik moet daar daadwerkelijk iets mee gaan doen.

Groeien, maar dan anders.

Daarom wil ik in 2021 iets hebben ontwikkeld waarmee wij ons team en onze klanten kunnen helpen om in hun comfortzone te blijven, zodat zij in balans blijven met de natuur.

Zet nooit te laag in,

Rolf Baarda

De moord op Patrick

By | Overig | No Comments

In Nederland zijn bijna 2.000 onopgehelderde misdrijven. Cold cases noemen ze die en liggen vaak al jaren op de plank. Familie en vrienden van slachtoffers lijden daar zwaar onder. Ouders sterven in de wetenschap dat de moord op hun kind wellicht nooit zal worden opgelost.

De moord op Patrick is zo’n cold case. Op tweede kerstdag 2002 wordt een 36-jarige tennisleraar ’s ochtends dood gevonden in zijn appartement. Hij is vermoord. Twintig rechercheurs worden op de zaak gezet. Maar 15 jaar later is de moord op Patrick van der Bolt nog steeds niet opgelost.

Argos onderzoeksjournaliste Sanne Boer duikt in zijn leven en ontdekt dat niets is wat het lijkt. In een werkelijk bloedstollende podcast worden we door haar meegenomen naar de oplossing van deze moordzaak.

Na de eerste aflevering was ik al helemaal verslaafd. Sanne Boer graaft zich zo diep in dat uiteindelijk de onzekerheid toeslaat. Wat zal haar overkomen als zij op enig moment niet een getuige, maar onbedoeld, de moordenaar interviewt?

Behalve de moord op Patrick, vraagt Sanne Boer zich af wat er misging in het politieonderzoek. En wat blijkt, er zit een patroon in de zaken die niet worden opgelost. Wat is dat patroon en hoe doorbreek je dit?

‘Cold cases verdienen de beste rechercheurs en veel meer capaciteit’, verzucht hoogleraar rechtspsychologie Peter van Koppen ergens in een van de zeven afleveringen. Maar hij vergeet daarbij te definiëren wat dat ‘beste’ precies is.

Aha, de gebruikers van ons onvolprezen rollenmodel kunnen dat natuurlijk wel!

Ik voel mij plots uitgedaagd om mee te denken over de oplossing van dit maatschappelijk vraagstuk. Vanuit ons vakgebied, vanuit onze kennis van vitale organisaties. Doe jij met mij mee? Luister dan naar de podcast De Moord Op Patrick. https://bit.ly/2WuM6tx

Gaan we samen op onderzoek uit.

Rolf Baarda

Korn Ferry heeft er weer eens niets van begrepen

By | Overig | No Comments
  1. Begrepen: Arie was een zelfstandige zonder personeel avant la lettre met een zelf ontwikkeld bonussysteem. Bij het eerste ochtendgloren, aan de rand van het kniehoge groen, scherpte hij met een strijkhout zijn zeis. Vervolgens smeet hij een goedgevulde kruik met jenever voor zich uit in het hoge gras, spuwde in zijn handen en maaide als een bezetene naar de drank toe. En zo verder tot hij klaar, óf de kruik leeg was (uit: Rondom de Sloterbrug van schrijvers Paul Kroes, Kees Schelling en Jan en Kees Loogman). Dank Arie voor dit heldere inzicht in hoe bonussen werken.
  2. Begrepen: Op de lange termijn heeft het geen enkele zin om CEO’s meer te belonen dan de markt. Dat concludeert de Belgische Vlerick Business School. Op de korte termijn levert het wel wat op, maar na verloop van tijd pakt het juist negatief uit voor de bedrijfsprestaties. Dat concludeert hoogleraar Xavier Baeten op grond van zijn onderzoek. Dank Xavier, voor de bevestiging van onze vermoedens op dit punt.
  3. Niets van begrepen: Our research has identified short-term incentive and bonus pay design as one of the top five areas of focus for businesses over the next six months to two years—and with good reason. Good variable play plans incentivize remarkable contribution. They communicate strategic priorities and drive the right behaviors. And they ensure that the best talent is adequately insulated from competitor moves. Dank concullega Korn Ferry voor dit misleidend inzicht.

Mag ik iedereen die ons door het jaar 2020 heeft heen geholpen, hartelijk danken voor hun support? Weet dat we dit heel erg hebben gewaardeerd. Als we in 2021 iets terug kunnen doen, zullen we dit zeker niet laten.

Tot in het nieuwe jaar,

Rolf Baarda