Belonen van mentale belasting

By 27 juli, 2020Overig

“Hou dan op z’n minst rekening met de mentale belasting van het zorgpersoneel,” draagt mijn vrouw mij op, altijd bezorgd dat ik een lading negatieve reacties krijg op mijn blogs.

Als bewijs van haar stelling haalt zij het interview erbij dat de Volkskrant had met hoogleraar en intensivist Diederik Gommers en zijn dochter. Zegt de laatste over haar vader. ‘Soms was je kortaf en sliep je een nacht niet. Mama waarschuwde ons dan en zei: er ligt een jong meisje op de ic, hij voelt zich verantwoordelijk.’

Ik voel met Gommers mee, maar ben niet overtuigd.

Heel veel mensen liggen wakker vanwege hun werk en de verantwoordelijkheden die zij in hun positie dragen. Nee, dan gaat het niet over leven en dood, maar over vraagstukken waarvan het controleerbare effect van beslissingen, veel verder weg ligt dan dat van een arts.

Met andere woorden, het betreffen besluiten die met veel grotere onzekerheidsmarges moeten worden genomen dan die van een willekeurige dokter. Bovendien hebben die besluiten consequenties voor veel meer medewerkers dan een enkel individu. Een fusie bijvoorbeeld, het inkrimpen de productie of het uitbesteden van de fabricage aan een lagelonenland. Geloof mij, daar slaapt niet alleen de directeur slechter van.

Ik ga het niet bagatelliseren hoor, maar het woord ‘slechtnieuwsgesprek’ is in het bedrijfsleven uitgevonden, niet toen code zwart werd geïntroduceerd.

Weet men in de Zorg eigenlijk wel wat zwaar werk is? De godganse dag in een bedompte, met tabaksplanten vol gepropte kantoortuin doorbrengen, waar de luxaflex door een overgevoelige sensor steeds maar weer op en neer beweegt. Dat is zwaar werk.

Zwaar werk is weten dat wanneer je trek in koffie hebt, je ook voor 16 anderen koffie moet halen en je met je traytje achteraan aansluit in een rij collega’s die met dezelfde opdracht eropuit zijn gestuurd.

Weet je wat helemaal zwaar werk is? Het bureau delen met een vrouw die elke verkeerde toetsaanslag van een zucht en commentaar voorziet, die te hard en te lang telefoneert of uitgebreid verhaalt over haar o zo ondeugende kinderen. Of, minimaal zo erg, met een zacht ei die niet uitvertelt raakt over zijn verzameling modelvliegtuigjes. En zijn trein die hij op zolder door een door hemzelf aangelegd landschap stuurt. Spannnnnnund.

Als mentale inspanning de zwaarte van het beroep bepaalt, mogen de maatschappelijk werker, psycholoog en psychiater hun beide handen op gaan houden. Naar hen gaat dan het meeste geld. Of was dit nou net het aspect dat zij zo aantrekkelijk vonden aan hun baan?

Kortom, mentale inspanningen zijn onderdeel van het werk. Wie volleerd wil zijn maakt zich ook de vaardigheden eigen om ermee om te gaan. Ga het leuk vinden is mijn devies, het liefst nog een verrijking van je job. Train jezelf erin als je je onzeker voelt of kijk bij anderen de kunst af hoe zij het doen. Kies desnoods een ander specialisme als je minder met emoties wil worden geconfronteerd. Doe wat, maar apart er voor betalen is niet de weg om zorgmedewerkers voor hun werk te compenseren. Maar wat dan wel?

Vrijdag het slot.

Werk ze,

Rolf Baarda

Leave a Reply