Monthly Archives

april 2020

Gaat het nog een beetje?

By | Overig | No Comments

Gaat het nog een beetje mensen? Ik bedoel thuis zo dicht opeen gepakt? Mijn vrouw en ik zijn inmiddels op het 3-meter huwelijk overgestapt. Om erger te voorkomen. Onderzoek naar onze woonsituatie heeft uitgewezen dat we nog kunnen opschalen naar vijf. Wij komen er dus wel uit.

Maar niet iedereen heeft dat geluk. Deze week had ik nog een call met een moeder met een kind op schoot van twee. Kan, maar tot een serieus gesprek kwam het niet.

Zo op afstand samenwerken, zullen we dit na de crisis blijven doen?

Wij in elk geval niet.

Elke dag wenst ons team elkaar een digitaal goede morgen, terwijl we een blik werpen op elkanders net niet uitgeslapen hoofd dat nauwelijks uitsteekt boven de onderrand van het computerscherm.

En dan begint het, na een maandje, kleine onderhuidse wrijvinkjes die nog even blijven hangen, ook als je elkaar voor die dag weer succes hebt gewenst. Langzaam sluipt het weg, dat onoverwinnelijke teamgevoel.

Op die momenten ben ik bang dat wij er na 300 jaar achter komen, dat er meer is dan het tastbare, meetbare tussen mensen in dezelfde ruimte. Dat dit, wat nog ontdekt moet worden, precies is waar ons corona-leventje mank aan gaat: spanningen die op een natuurlijke wijze tot ontlading komen.

Geheel tegen de regels in hebben we toen besloten om vandaag, bij mij thuis, te gaan genieten van het voorjaarzonnetje, een goed glas wijn en – echt daar was iedereen het volmondig over eens – weer eens van elkaar.

Werk ze,

Rolf Baarda

 

Zin in een webinar ‘Leergang Baarda-consultant’?  Meld mij dit, dan organiseer ik er een.

Bureau Baarda in de crisiscrash

By | Overig | No Comments

Hoe slaat ons bureau zich door de crisis heen? Manhaftig zou ik willen zeggen, maar daar doe ik die ene vrouw die wij in ons midden hebben ernstig mee te kort.

In onze tak van dienstverlening houdt het werk niet abrupt op, maar komt langzaam tot stilstand. En was dit nu maar tergend langzaam, dan zingen we het probleemloos uit, maar zo werkt het helaas niet. Tja, en dan moet je als leider op gaan staan. Best moeilijk, moet ik je bekennen.

Wat mij hielp waren de inspirerende woorden van Marco Aarnink (https://bit.ly/2VzgFNI). Crisis, zegt hij, is het machteloze gevoel omdat je iets overkomt waar je totaal geen invloed op hebt. Dat gevoel herken ik, ik voelde mij al een beetje gesterkt.

Toen luisterde ik naar de wijze woorden van techno filosoof Martijn Aslander (https://bit.ly/2Vj5hGQ). Hij hield mij voor vooral niet in een kramp te schieten. Genieten moest ik, zolang mijn gezondheid en die van mijn naaste omgeving niet werd geraakt. Boeken moest ik gaan lezen, rust nemen, denken, want straks, als alles weer is overgewaaid, moet ik als een waanzinnige aan de slag.

Dat bracht mij weer bij Arjan Erkel, de man die 607 dagen gevangen zat in Dagestan. Zijn ervaringen balde hij samen in het ontgijzelingsmodel dat begint met: accepteren van de situatie waarin je zit, doelen gaan stellen voor de tijd die komen gaat en een deadline kiezen.

Heb ik gedaan met mijn team.

Als een megaevenement als de Tour de France in september wordt gepland, dacht ik, dan moeten wij ons op de vroege herfst gaan richten. Logisch toch? Op 1 september willen wij uit de startblokken kunnen vertrekken. Wat tot die tijd gebeuren moet, hebben we vastgelegd in een OKR. Daarbij geldt als voorwaarde: een objective moet ook bijdragen aan je persoonlijke ontwikkeling, het moet wel leuk blijven per slot van rekening.

Richt je op een nieuwe doelgroep waarin veel potentie zit, hield José Woldring van de Media Nanny’s mij digitaal voor (https://bit.ly/3bmKtUC). Die nieuwe groep hadden wij gelukkig al gevonden in de partnerorganisatie die wij om ons heen hebben gevormd. ZZP’ers en HR managers leiden wij – volledig digitaal – op om zelf het beloningsbeleid op poten te zetten. Wij helpen hen, straks helpen zij ons.

En dan hadden wij na de vorige crisis ons verdienmodel al aangepast. Ons digitale platform en de licentie op het rollenmodel helpen ons nu door de moeilijkste tijden heen. Thuiswerken doen we al zolang ons team bestaat.

Kortom, wij gaan het redden zonder dat we een aanvraag voor werktijdverkorting hoeven doen. En mocht de omzet toch zwaar tegenvallen, dan springt de overheid bij. Daar ben ik hen heel dankbaar voor.

Maar mensen, wat leer je je klanten in deze tijd waarderen.

Werk ze,

Rolf Baarda

Denkers overheid verdienen beter

By | Overig | No Comments

Soms valt de appel ver van de boom. Heel ver zelfs. Ik had het absoluut niet voorzien.

Mijn jongste zoon is ambtenaar geworden. Heeft net zijn vaste aanstelling gehad.

Maar als ik zie hoe daadkrachtig Den Haag tegen het coronavirus ten strijde trekt, weet ik weer: uiteindelijk moeten we het hebben van de overheid. De enige instantie die waakt over ons aller zieltjes. Goeie zet dus, zoon!

Dan moeten ze hem wel goed betalen, vind ik dan. En daarin scoort de overheid traditioneel slecht. Al zo lang ik meeloop in het beloningswereldje, betaalt men de bovenkant van het functieloongebouw buitengewoon schraal. Zo vanaf het niveau Vakspecialist (schaal 9) is de loonlijn volledig dismarktconform. En niet weinig ook.

De onderkant daarentegen beloont de overheid weer veel beter dan menig bedrijf zich kan permitteren. Typisch een gevalletje van vakbondskracht.

Beleidsbepalers, landelijk, provinciaal of gemeentelijk actief, komen er heel wat bekaaider vanaf. Gelukkig maar dat de ambtenaar daar zelf wat op gevonden heeft: functie-inflatie.

Als het woord functie-inflatie valt moet ik onherroepelijk denken aan Pim van Ginkel, mijn collega functieanalist van vroeger, die ter illustratie van dit fenomeen lucht in een denkbeeldige fietsband begon te pompen. Gebakken lucht wel te verstaan.

Het is afwachten of mijn zoon straks gaat delen in de malaise en claimt mede het beleid te bepalen, mede verantwoordelijk te zijn voor allerhande gewichtige zaken en regelmatig aanzit bij strategisch overleg.

Maar dat zijn salaris wat support verdient, dat staat wat mij betreft buiten kijf.

Werk ze,

Rolf Baarda