Monthly Archives

maart 2020

Oeverloos gelul

By | Overig | No Comments

Willem Vissers, journalist van de Volkskrant en regelmatig analyticus op tv, wees mij erop. Wat kan een mens in deze tijd hunkeren naar een potje voetbal. Gewoon effe elf tegen elf, lekker een beetje trappen tegen een bal, schreeuwen zoals echte mannen kunnen schreeuwen als er een overtreding wordt gemaakt en een scheidsrechter die het uiteindelijk altijd weer heeft gedaan.

Wat kan ik snakken naar voetballers die na afloop hun mening moeten geven. Over hoe ze de wedstrijd hebben beleefd. Die dan plots jeuk voelen in hun nek, het puntje van hun neus vastpakken of het zweet krabben van hun temporale hersenkwab.

‘Wij zijn onszelf vergeten te belonen’ is bij die lieden zo’n beetje de meest gehoorde huilbui na weer een verloren partij. Laten we afspreken dat als het voetbal weer opgang gekomen is, trainers hun spelers in de rust erop attenderen, dat zij niet vergeten om zichzelf te belonen. Knoop in je zakdoek, mannen!

‘Wij kunnen alleen onszelf iets verwijten’. Schuldbewuste voetballers zoeken het bij zichzelf. Omdat zij er niet kort genoeg opzaten, waardoor men de hele wedstrijd achter de feiten heeft aangelopen. Het team had meer druk moeten zetten, de tweede bal afjagen of de restverdediging beter op orde hebben om nog een kans te maken tegen een opponent die wél gemotiveerd uit de kleedkamer gekomen was. Gevalletje ‘boontje komt om zijn loontje’, zogezegd.

‘Wij hebben onszelf te kort gedaan’. Opportunistische spelers daarentegen vergelijken zich met anderen en vinden dat zij meer verdienen dan hen toegekomen is. Men heeft weinig kansen weggegeven en een paar gecreëerd, zodat met een beetje geluk zij op voorsprong hadden gestaan, waardoor er een hele andere wedstrijd was ontstaan. En dan had men het zo net nog niet geweten wie er aan het kortste eind getrokken had.

Medelijden krijg ik met spelers die een wedstrijd afsluiten met een dubbel gevoel. Zoals bij mijn eigen RKC. Dat zijn voetballers die wel willen, maar niet kunnen. Die ruimtes weggeven waar die niet zijn. Daar lopen waar de bal niet is of in carnavalstenue verschijnen terwijl de laatste plaats geen aanleiding tot feestvreugde is. RKC Waalwijk is het Peter Principle ten voeten uit.

Overigens ligt de schuld niet altijd bij de spelers zelf, heb ik inmiddels begrepen. Ook de bal kan het soms verdommen om erin te gaan. Die wil dan niet vallen. Ja, dan is verliezen zuur. Dan heb je nul punten en sta je met lege handen.

Mag ik ze weer terug, mevrouw corona, die heerlijke jongens? Terug dat oeverloze gelul op de buis. Ik weet het zeker, mevrouw corona, ook voor hen blijf ik voortaan thuis.

Werk ze,

Rolf Baarda

Hulde aan de vrouw

By | Overig | No Comments

In een overmoedige bui riep ik een blog of vijf geleden: ‘laat dat coronavirus nu maar doorkomen.’ Mij op dat moment totaal niet realiserend hoe groot mijn invloed op de wereldorde inmiddels geworden is. Sorry.

Ook mijn bedrijf ervaart de gevolgen van het virus aan den lijve. Letterlijk en in de portemonnee. Maar thuis speelt nog wat anders.

Mijn vrouw is namelijk huisarts in wat wel het epicentrum van de corona-uitbraak mag worden genoemd: hartje Brabant. En dus maak ik – languit liggend op de bank, van nabij mee hoe zij tegen het virus ten strijde trekt.

Zo was er afgelopen zondagmiddag topoverleg tussen vijf vrouwelijke collega’s. Goed, om de vergadering in te plannen waren 1.500 appjes nodig, dat dan weer wel, maar als alle dames hebben ingelogd is er geen houden meer aan.

Ik noteer drie lessen.

Een: vrouwen hebben geen holacratie-protocol nodig. Spontaan beginnen die met een rondje ‘hoe zit jij erbij?’. De een kucht wat, de ander heeft zich drie dagen belabberd gevoeld en de volgende benut het weekend om de ergste ziekteverschijnselen te overwinnen. Men spreekt af dat men alleen thuis moet blijven bij zeer hoge koorts in combinatie met een ziektegevoel dat werken volstrekt onverantwoord maakt. Wat een ethos, wat een power!

Twee: rollen worden op volstrekt natuurlijke wijze verdeeld. Een discussie over competenties, bevoegdheden en verantwoordlijkheden is niet nodig. De grootste haaibaai is voorzitter, de vergaderfreak brengt verslag uit over het regionaal crisisoverleg en de wijste van het stel komt met de meest ingrijpende oplossingen, nodig om meester over de situatie te blijven. De overigen denken constructief mee (dus niet tegen!) over de praktische implicaties die de geïmproviseerde aanpak voor hen heeft.

Ik klok precies 57 minuten en dan hebben deze vrouwen alles besproken, van het inrichten van een speciale praktijk voor corona patiënten tot en met hoe vitale ampullen over de overige praktijken moeten zijn verdeeld.

Drie: waar zijn de mannen? De helft van de huisartsengroep is immers man. ‘Die horen van ons wel wat zij moeten doen’, is het besliste commentaar. Want ook hier volgt de praktijk de verhoudingen binnen de natuur. Binnen het gezin. Binnen wat wij al langer weten: in tijden van crisis is een vrouw in de lead.

Hulde aan de vrouw in mijn leven.

Werk ze,

Rolf Baarda

Gelukkig van corona

By | Overig | No Comments

Een van de weinige ondernemingen die garen spinnen bij de mondiale corona-inslag, is het Amsterdamse bedrijf Flow Traders. Gaat het ons slecht, gaat het hen juist goed. Hoe eerlijk kan het zijn.

Flow Traders haalt haar voordeel uit minieme koersverschillen tussen diverse beurzen over de wereld verspreid. Werk met een maatschappelijk betekenis van nul.

Hoe groter de volatiliteit van koersen, hoe meer winst Flow Traders maakt, hoe hoger het salaris van deze lieden. Dat vergoedt kennelijk veel.

Maar bonussen zijn geen extraatjes waar men blij van wordt, had ik hen voorgehouden in mijn boek Agile Belonen. Nee, wij mensen zijn zo gebakken dat de angst overheerst. Continu bang om dat douceurtje te verliezen.

Als eenvoudige evolutionaire producten merken wij bonussen aan als een appeltje voor de dorst. Daarom hamsteren we zoveel mogelijk van dat goedje, opdat een strenge winter ons niet overvallen kan. Vandaar dat die Flow Traders niet van het scherm zijn af te slaan.

Echter, op het moment dat resultaten tegenvallen, schraalhans keukenmeester is, neemt de vrees voor naderend onheil bezit van ons. Een negatief verliesscenario heet dat in vakjargon. Het tegenovergestelde van een blij gevoel.

Ging een Flow Trader in 2018 met een 277.000 naar huis, in 2019 was daar nog slechts een ‘schamele’ 149.000 van over. Wat zoiets doet mentaal? Bergen met geld, maar een hoofd vol zwaar gemoed. Dan ga je dus kapot van de stress!

Komt er hulp uit onverwachte hoek.

Werk ze,

Rolf Baarda

Eigen roem stinkt

By | Overig | No Comments

Mijn oudste zus was altijd onverbiddelijk als ik de loftrompet over mijzelf stak. Ik kom oorspronkelijk uit Den Helder moet je weten. En de kop van Noord Holland staat erom bekend dat wie niet heel gewoon doet, erop kan rekenen dat zijn kop er direct vanaf wordt gemaaid.

Maar hoe moeilijk is het om bescheiden te blijven als je deze foto krijgt toegestuurd (dank Dierick Janse van Energized).

De foto is genomen in China op een congres over zelfsturing. Wat die ‘big gap between rich and poor’ en ‘egalitarian’ met het model te maken hebben weet ik niet, maar wellicht betreft dit een poging om de communistische partijtop gunstig te stemmen.

Helemaal gelukt is dat nog niet, gelet op de geringe aantal aanvragen uit die regio. En die ene die wel kwam, heeft nog steeds niet betaald.

Of bedoelde ze dat nu juist met die big gap tussen arm en rijk?

Werk ze,

Rolf Baarda